" در گلویم گیر کرده زخم یک بغض غریب..."

 

  خیالی نیست دیگر درد هایم را نمیگویم

به روی درد های کهنه ام تشدید بگذارید

 

                                                                            " امید صباغ نو"

 

 

 

در شب طوفان غم، آرام بودن مشکل است

من لبالب آهم اما، لب ‌گشودن مشکل است

 

                                                                           "حسین دهلوی"

 

 

 

:(

 

 

 

۷ موافق ۰ مخالف

" دلخوشی ها کم نیست ، دیده ها نابیناست..."


دلم از نام خزان می‌لرزد

زانکه من زاده‌ی تابستانم!

شعر من آتشِ پنهانِ من است

روز و شب شعله کشد در جانم


" فریدون_مشیری "



روزگارم این است:


 دلخوشم با غزلی، تکه نانی، آبی...

    جمله کوتاهی ،یا به شعر نابی...    


واگر باز بپرسی گویم:


   دلخوشم با نفسی، حبه قندی، چایی...

  صحبت" اهل دلی"، فارغ از همهمه دنیایی...


دلخوشی ها کم نیست، دیده‌ها نابیناست…


                                                                                                  "سهراب سپهری"




۶ نظر ۵ موافق ۰ مخالف

" می ترسم!... "

 

دانم که درد عشق نباشد دواپذیر

زحمت مکش طبیب ز بهر دوای ما

                                                      "ابن حسام خوسفی"

 

 

من از تکرار می ترسم...

ازاین کابوس...

که رفتن ها، ندیدن ها، نماندن ها، شود عادت...

من از دیوار می ترسم...

من از خاموشی سرد و سکوت واپسین دیدار...

از آن گوشه نشینی ها...

و از گرد و غبار مانده بر ناگفتنی ها...

من از انکار می ترسم...

من از ثانیه ای آرامش این دل...

من از دریای بی طوفان ، می ترسم...

من از بشکستن بال و پر رؤیا...

و از تاریکی پس کوچه هایش...

من از شبهای بی پرواز می ترسم...

                                                   

 

#یک جرعه آرامش...

 




۹ نظر ۶ موافق ۰ مخالف

"نفسم بند نفسهای کسی هست که نیست ..."


عشق رازیست که تنها به خدا باید گفت 

 چه سخن ها که خدا با من تنها دارد


                                                           "فاضل نظری "




نفسم بند نفسهای کسی هست که نیست

بی گمان در دل من جای کسی هست که نیست


غرق رویای خودش پشت همین پنجره ها
شاعری محوتماشای کسی هست که نیست

درخیالم وسط شعر کسی هست که هست
شعر آبستن رویای کسی هست که نیست

کوچه درکوچه به دستان توعادت میکرد
شهری ازخاطره منهای کسی هست که نیست

مثل هرروز نشستم سرمیزی که فقط
خستگی های من وچای کسی هست که نیست

زیر باران دو نفر,کوچه،به هم خیره شدن
مرگ این خاطره ها پای کسی هست که نیست

                                                                                " احسان کمال "



۷ نظر ۶ موافق ۰ مخالف

" همه ی سهم دلم از پاییز..."

 

عاشق نشدی وگرنه می فهمیدی
پاییز بهاری است که عاشق شده است

" میلاد عرفان پور "

 

خش خشی می آید...

نرم و آهسته و بس آهنگین...

و ندا می دهد اکنون ، که می آید باز...

فصل پاییز...

فصل آغاز سکوت...

فصل دلتنگی ها...

فصل یادآوری خاطره ها...

خاطراتی شیرین...

که شده همدم تنهایی من...

و بَرَد ، از تن بی رمق دستانم...

گرمی و شادی را...

و چه بی رحمانه...

سهم من از همه ی بودن ها...

شده تنها، ورق خوردن این خاطره ها...

پر پرواز نگاه...

دائما چشم به راه...

ردّ پایی از اشک..

پشت یک صورتک شاد و خموش...

و دلی تنگ...

سخت دلتنگ...

...

و چنین خواهد بود...

همه ی سهم دلم از پاییز...

                                             

                                                           

 

 
 


 

 

۲ نظر ۵ موافق ۰ مخالف

" چه بی تاب است این چشم ، برای لحظه دیدار..."


هنوز چشمانم به کم دیدن خو نکرده اند
چگونه معنا کنم برایشان مفهوم ندیدن را...




چو دریایی پر از طوفان ، دلم در جنب و جوشست و
نفسهایم چنان تند است که آرامی ندارد سینه سردم
به یاد نرگس مستش در این سرما ، نفس هایم مجسم می کند او را
خیالم در پی ترسیم چشمانش ، چنان بهزاد محو رنگهای بوم نقاشیست
چه افسونی نهفته در صدایش ، چه آهنگی نوازد فرم لبهایش
که گوشم غیر از آهنگ خوش آوای گفتارش نمی فهمد
چه بی تاب است این چشم ، برای لحظه دیدار
که بی پاسخ گذارد ، نگاه مات مردم را
چه در سر دارد این دل برای لحظهء دیدار
چه بی پروا شده چشمم که دنبال نگاه اوست
نمی بیند مگر خون را میان اشکبارانش
چه شوقی دارد این پاها برای رسیدن تا وعده گاه یار
چه آشوبیست در دل ، چه غوغاییست در سر
که با کوچکترین تک تک ساعت هراس و شور و غوغایش فزون گردد
چه می گوید دلم با خود
چه خواهد گفت در لحظهء دیدار
که خود داند ، زبان الکن شود
و بس سنگین شود لبها به حکم لحظهء دیدار
چنان سنگین که حتی ، ندارد یارای خندیدن
ندارد تاب گفتن را
تو انگاری که زندانیست زبانم ، میان دیوار دندانها
از آن بدتر گلویم چون بیابان خشک و بی آبست
و می سوزد ز گرمای نگاه مهرآسایش
ز دل دیگر نگو، که چون سیری میان سرکه می جوشد
خدایا ، پروردگارا ، چه حال است این؟
چه حال است این که همچون تکه چوبی خشک و بی جانم
نفسهایم همه تکرار اسم اوست
ولی افسوس ندارد زبانم یارای گفتن را
چه خمری دارد آن چشمش خدایا
که ساغرگونه می بیند همه جانم نگاهش را
و گیسویش چنان زنجیر پیچیده به گرد دست و پاهایم
ندارم قدرتی حتی که یک لحظه بیاندیشم به غیر او
نه دارم پای رفتن را ، نه دارم تاب ماندن را
چه خاکی برسر افشانم ، چه گویم لعنت دل را
چه سازم حریق شعله ور در سینه ام را
مگر چشمم رسد فریاد
مگر چشمم بگوید با نگاه او ، که من قد جهانی دوستش دارم


                                                                                            "غیاث الدین مشائی"


۲ نظر ۵ موافق ۰ مخالف
*********************

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم
نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم

" سعدی "

*********************
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان